پست‌های پرطرفدار

۱۳۹۴ آبان ۲۷, چهارشنبه

ادامه معماری مصر Architecture Egypt

در آن زمان، ریاضیات و بخصوص هندسه در درجه‌ی والای تقدس قرار داشت. به عقیده‌ی آن دوران، خدا نیز ریاضیدان بود. به نظر می‌رسد این طرز تلقی یونانیان از ریاضیات به‌عنوان هنر، که در قالب معبد خئوپس به جهان عرضه شده است. هندسه‌ی مقدس از ابزارهای ساخت معابد بود که به دست کاهنان به اوج قداست خود رسید. هم‌تراز با اهرام، تک‌ستون‌های یادمانی پادشاهان نیز یک ابلیسک (obelisk) نام داشت، این تک‌ستون‌های سنگی به‌صورت منفرد در سایت جیزه به کار می‌رفتند. این‌ها نماد خورشید بودند و فقط برای ثبت وقایع و به‌صورت یادمان به‌کار می‌رفتند. این تک‌ستون‌ها در دوره‌ی جدید معماری مصر به‌صورت جفت ستون در مدخل معابد به کار رفته‌اند. اهرام، دلیل اوج قلمرو پادشاهی قدیم به شمار می‌آیند. ستون‌های سنگی، تغییرناپذیر و یادآور روزگاری سخت و سال‌هایی سیاه (سال‌های هفتم تا دهم امپراتوری فراعنه) هستند. سپس به نگاه در سال ۲۰۰۰ قبل از میلاد، مصر در تاریخ ظهور کرد. همراه با ظهور دوره‌ی پادشاهی میانه، فرعون شهر تب را در ۳۰۰ مایلی (حدودا ۴۸۳ کیلومتری) جنوب ممفیس، پایتخت جدید خود قرار داد. در سال ۱۳۷۰ قبل از میلاد، آمنحوتپ (Amenhotep)، چهارمین شهر جدید را در آمارنا (Amarna) در شمال تب ساخت، اما منطقه‌ی تبان که استانی وابسته به پایتخت بود، به‌خاطر مجذوبیتی که داشت حتی تا دو هزار سال بعد هم بر امپراتوری روم تأثیر گذاشت. پس از آن دوران معابد عظیم است. این پیشرفت در معماری بر تغییرات مشابهی در زندگی و دین دلالت نمی‌کند، تدفین و نگهداری از اشیا برای استفاده در آینده پایه‌ی همه‌ی اعتقادات مردم بود. واقعیت این است که به‌هرحال این تسخیرناپذیری ، پیش از محافظت از مقبره وجود خود را اعلام کرده بود. دزدی و سرقت اشیاء مقدس بسیار شایع شده بود، و با وجود این، تمامی ثروت شخص مرده با خودش باید به خاک سپرده می‌شد. آنجا باید مکانی مقدس و روحانی برای هدایای عرضه شده و نمازگزاران وجود می‌داشت. خلاصه اینکه مقبره می‌بایست پوشیده و پنهان می‌بود. طاقچه‌ی هدایا که در گذشته نوعی عقب‌نشینی در دیوار مصطبه بود، در عبادتگاه خصوصی به مکانی درخور توجه بدل گردید ولی با این حال عنصری فرعی بود که در این زمان اهمیت زیادی به خود گرفته بود. شماری از معابد بزرگ امپراتوری تبان که عبادتگاه‌هایی برای مراسم تشییع جنازه بودند، به مقبره‌ی فرعون‌هایی که مقام خدایی داشتند و در اعماق تپه‌های تبان دفن شده‌اند، مرتبط است. در دیرالبحاری (Deir El Bahari) افزودن نماهایی عظیم (برای پیوند میان مقبره و معبد) عملی اجتناب‌ناپذیر بود. به هر حال در روش به کار گرفته شده‌ی جدید، معابد با مقیاس بزرگ در کنار رود ساخته می‌شدند. آن‌گونه که مشهور است، مقبره‌ی پسر پادشاه توتان آمون با تمامی گنجینه آن تا سال ۱۹۲۲ میلادی دست نخورده مانده بود. در سراسر دره‌ی نیل بسیاری از معابد منفرد زیبا وجود دارند؛ اما در کارناک مجموعه کاملی از معابد وجود دارد و تمامی این معابد در محوطه‌ای مقدس با دریاچه‌ای مقدس شامل پرندگان مهاجر مقدس (لک‌لک گرمسیری)، واقع هستند. هسته‌ی مرکزی که بقیه معابد در اطراف آن رشد کردند، معبد آمون بود که ساخت آن در زمان سلسله‌ی هفتم آغاز شد. در سال‌های بین ۱۷۸۶-۱۹۹۱ قبل از میلاد، سایر فراعنه تا پایان تاریخ باستانی مصر، راهروی پرستشگاه‌ها یا حیاط را نیز به معابد افزودند و باعث شکل‌گیری معابد به‌صورت کامل شدند. معمولا معبدها (که معبد آمون نمونه‌ی بزرگ آن است) دارای محوطه‌ای بیرونی بودند که به آسمان گشوده می‌شود؛ اما ستون‌های اطراف آن‌ها مانند راهرویی سرپوشیده است. سپس در پی آن دوباره اتاق‌هایی قرار دارد که پیش‌تر، کاهنان در آن‌ها زندگی می‌کردند و به برنامه‌ریزی جشن‌ها می‌پرداختند. اتاق مرکزی این مجموعه‌ی درونی، زیارتگاه یا محل مقدس به حساب می‌آمد. مقدس‌ترین مکان محلی بود که مجسمه‌های نیایش در آنجا نگهداری می‌شد. اتاق‌های معبد دیدی به سوی محوطه‌ی درونی نگهداری می‌شد. اتاق‌های معبد دیدی به سوی محوطه‌ی درونی داشتند و ستون‌هایی از نور خورشید که از سوراخ کوچکی در سقف مسطح نفوذ می‌کردند محوطه‌ی درونی را روشن می‌ساختند. دیوارهای صحن مقدس هیچ پنجره‌ای نداشتند. علاوه بر این، دیوارها دوجداره بودند و بنابراین تمام معبد به وسیله‌ی راهرویی امن که سارقان و مردم عادی به آن دسترسی نداشتند، محصور شده بود. تمام ستون‌ها و دیوارها با تصاویر حجاری شده و نوشته‌های هیروگلیف، در مدح خدایان و فرعون‌ها پوشیده شده بودند. در امتداد خیابان، ورودی حیاط و محوطه‌ی ستون‌دار به حالت تقارن در یک راستا طراحی شده بود. راهروی اصلی، برای مثال، دارای سردرهایی است که بسیاری از آن‌ها ماهرانه و محتاطانه طراحی شده‌اند https://plus.google.com/+EhsanChhry